Now Playing Tracks

visnerecelii:   Hislerini kaybetmiş biri için tekrar mutlu olmak zordur. Çünkü o vaktinde çok acı çekmiştir. Sen de onlardan birisin biliyorum. Ve gün geçtikçe hissizleşiyorsun. Bir yanın hayata bağlıyken bir yanın hayattan tamamen kopuk. En son ne zaman içten bir kahkaha attın? Ya da en son ne zaman fotoğraf çektirirken gülümseyerek poz verdin? Hatırlamıyorsun değil mi? Şimdilerde sadece fotoğraf çektiren insanların mutluluğuna şahit olabiliyorsun sadece.   Seni hiçbir zaman sevmeyecek birini seviyorsun. ”Seni hiç yalnız bırakmayacağım” diyenler birer birer gitmediler mi hep? Geride kalan hep sen olmadın mı? Hala gözyaşlarını hak etmeyen insanlar için ağlıyorsun. Sevdiğin insanlar hayatından aniden çıkıp gidiyor. Aylardır canım dediğin insan bir anda yabancı kesiliveriyor sana. Beraber gülüp eğlendiğin birinin kin dolu bakışlarına maruz kalıyorsun her gün. Gurur, aranızda görünmez bir duvar olur adeta. O duvarı bir türlü yıkamıyorsun.   Sonra mesafeler geliyor aklına. Yüzünü bile görmekten bıkmayacağın insanlarla aranda kilometrelerce mesafeler oluyor hep. Ot gibi yaşadığını hissettiğin günler oluyor mesela. Hayatın ne kadar anlamsız olduğunu düşündüğün geceler oluyor. Her gün dinlemekten keyif aldığın şarkı bile bir süre sonra güzelliğini yitiriyor..   Sessizlik yüreğine işlemiş, ruhunu mutsuzluk kaplamış. Ne yaparsan yap mutlu olamıyorsun işte baksana. Hep bir şeyler eksik gibi. ”Keşke yanımda olsaydı” dediğin insanların aklına bile gelmiyorsun. Anla artık, beklediğin kişi hiçbir zaman gelmeyecek. Hissizliğin kucağında her gün yitip gidecek düşlerin.. Bütün bunları bildiğin halde hayata mutluymuş devam etmek ne kadar zor. Ruhun mutsuzluktan kıvranırken bedenin sadece susuyor.. Oysa mutlu olmayı ne çok istemiştin sen..
Zoom

visnerecelii:

  Hislerini kaybetmiş biri için tekrar mutlu olmak zordur. Çünkü o vaktinde çok acı çekmiştir. Sen de onlardan birisin biliyorum. Ve gün geçtikçe hissizleşiyorsun. Bir yanın hayata bağlıyken bir yanın hayattan tamamen kopuk. En son ne zaman içten bir kahkaha attın? Ya da en son ne zaman fotoğraf çektirirken gülümseyerek poz verdin? Hatırlamıyorsun değil mi? Şimdilerde sadece fotoğraf çektiren insanların mutluluğuna şahit olabiliyorsun sadece.

  Seni hiçbir zaman sevmeyecek birini seviyorsun. ”Seni hiç yalnız bırakmayacağım” diyenler birer birer gitmediler mi hep? Geride kalan hep sen olmadın mı? Hala gözyaşlarını hak etmeyen insanlar için ağlıyorsun. Sevdiğin insanlar hayatından aniden çıkıp gidiyor. Aylardır canım dediğin insan bir anda yabancı kesiliveriyor sana. Beraber gülüp eğlendiğin birinin kin dolu bakışlarına maruz kalıyorsun her gün. Gurur, aranızda görünmez bir duvar olur adeta. O duvarı bir türlü yıkamıyorsun.

  Sonra mesafeler geliyor aklına. Yüzünü bile görmekten bıkmayacağın insanlarla aranda kilometrelerce mesafeler oluyor hep. Ot gibi yaşadığını hissettiğin günler oluyor mesela. Hayatın ne kadar anlamsız olduğunu düşündüğün geceler oluyor. Her gün dinlemekten keyif aldığın şarkı bile bir süre sonra güzelliğini yitiriyor..

  Sessizlik yüreğine işlemiş, ruhunu mutsuzluk kaplamış. Ne yaparsan yap mutlu olamıyorsun işte baksana. Hep bir şeyler eksik gibi. ”Keşke yanımda olsaydı” dediğin insanların aklına bile gelmiyorsun. Anla artık, beklediğin kişi hiçbir zaman gelmeyecek. Hissizliğin kucağında her gün yitip gidecek düşlerin.. Bütün bunları bildiğin halde hayata mutluymuş devam etmek ne kadar zor. Ruhun mutsuzluktan kıvranırken bedenin sadece susuyor.. Oysa mutlu olmayı ne çok istemiştin sen..

To Tumblr, Love Pixel Union